21.10.09

António de Oliveira Salazar

António de Oliveira Salazar (1889 balandžio 28 – 1970 liepos 27) 1932 – 1968 Portugalijos Ministras Pirmininkas, Prezidentas ir diktatorius. Dešniosios autoritarinės valdymo sistemos – Estado Novo (“Naujoji Valstybė”), kuri kontroliavo Portugaliją 1932-1974 metais, kūrėjas ir lyderis.

Kelias į valdžią

António de Oliveira Salazar 1900 – 1914 studijavo “Viseu” seminarijoje ir norėjo tapti kunigu, tačiau vėliau persigalvojo. Primaisiais respublikonų valdymo metais (1926) “Coimbra” universitete jis studijavo teisę.
Jaunystėje Salazaro įsitraukimas į politiką kilo iš jo katalikiškų pažiūrų, suerzintų naujosios antiklerikalistinės Portugalijos Pirmosios Respublikos. Rašymas į katalikiškus laikraščius bei kova dėl bažnyčios ir jos sekėjų teisių buvo pirmieji jo bandymai dalyvauti visuomeniniame gyvenime.

Jau 1917 Salazaras buvo pakviestas tapti ministru, bet jis atsisakė. Po Nacionalinės revoliuvijos (1926 metais, gegužės 28 dieną) jis įsitraukė į vadovavimą valstybei ir tapo 71 – uoju Portugalijos finansų ministru, tačiau jau liepos 3-čiąją atsistatydino, aiškindamas, kad jis negalės tinkamai dirbti tol, kol vyriausybėje egzistuos ginčai ir socialinė netvarka. Kiek vėliau, kai “Naujoji Valstybė” įsitvirtino valdžioje (1928 metais, balandžio 26 dieną,) jis vėl tapo finansų ministru, kas 1932 jam padėjo tapti 101 – uoju Ministru Pirmininku. Salazaras būdamas Premjeru neatsisakė ir finansų ministro portfelio, o jau 1932 metais jis tapo “Naujosios Valstybės” vadovu – Portugalijos diktatoriumi.

Salazaro rėžimas

Salazaro valdymas buvo griežtai autoritarinis. Jis grindė savo politinę filosofiją katalikų socialinėmis doktrinomis. Salazaras stengėsi išvengti Nacionalinio socializmo pakilimo, tačiau lygiai taip pat jis uždraudė Portugalijos anarchistų ir fašistų partijas, dėl buvimo, jo žodžiais tariant, pagoniškomis ir totalitarinėmis. Salazaras turėjo savo partiją – “Nacionalinė Sąjunga”, kuri buvo suformuota tik tam, kad paremtų Salazaro rėžimą. Diktatorius turėjo ir savo patikimą, slaptą, Gestapo modelio policiją (PVDE – Polícia de Vigilância e Defesa do Estado) kovai su komunistais ir kitais politiniais judėjimais, besipriešinančiais jo rėžimui.

Salazaras išvystė “Naująją Valstybę”. Jo rėžimo pagrindu tapo stabilumas. Vadovo ankstyvosios reformos suteikė finansų stabilumą, taigi ir ekonomikos augimą. Po chaotiškų Portugalijos Pirmosios Respublikos metų, kai net viešoji tvarka buvo sujaukta, Salazaro reformos daugeliui gyventojų atrodė lyg persilaužymas. Nuo 1950 metų iki Salazaro mirties (1970 metais) Portugalijos BVP vienam žmogui vidutiniškai augo po 5.66% per metus. Tai padarė Portugalijos ekonomiką sparčiausiai kylančia Europoje. Finansų stabilumas Salazarui buvo svarbiausias prioritetas. Štai kodėl jis tuo laikotarpiu pasiekė milžinišką populiarumą. Portugalijos pasikeitimas yra žinomas kaip Lição de Salazar" – Salazaro pamoka.

Per antrąjį Pasaulinį karą Portugalijos diktatorius pasiliko nuošalyje, tačiau jis niekada neatsisakė teikti pagalbą Sąjungininkėms, negana to jis palaikė santykius ir su Ašies valstybėmis. Salazaras puikiai veikė tarp dviejų ugnių, išsaugodamas ne tik Portugalijos neutralumą kare, bet ir išvengdamas milžiniškos karo žalos.

Portugalijos diktatorius António de Oliveira Salazar mirė Lisabonoje 1970 metais, liepos 27 dieną. Tūkstančiai žmonių atvyko į laidotuves pagerbti savo mirusio diktatoriaus jo gimtajame mieste Santa Comboje.








António de Oliveira Salazar (April 28, 1889 – July 27, 1970) served as the
Prime Minister, President and dictator of Portugal from 1932 to 1968. He founded and led the Estado Novo ("New State"), the authoritarian, right-wing government that presided over and controlled Portugal from 1932 to 1974.

Rise to power

António de Oliveira Salazar studied at the
Viseu Seminary from 1900 to 1914 and considered becoming a priest, but changed his mind. He studied Law at Coimbra University during the first years of the Republican government (1926).
As a young man, his involvement in politics stemmed from his
Roman Catholic views, which were aroused by the new anti-clerical Portuguese First Republic (1910 – 1926). Writing in Catholic newspapers and fighting in the streets for the rights and interests of the church and its followers were his first forays into public life.
1917 Salazar was invited to become a minister, but he declined.After the 28th May 1926 National revolution, he briefly joined government as the 71st Minister of Finance on June 3, 1926 but quickly resigned, explaining that since disputes and social disorder existed in the government, he could not do his work properly. Later again he became the 81st finance minister on April 26, 1928 after the National Dictatorship (later New State) was consolidated, paving the way for him to be appointed the 101st prime minister in 1932, he remained finance minister too. And since 1932 he became a dictator of Portugal.

Salazar regime

Salazar's regime was rigidly authoritarian. He based his political philosophy around a close interpretation of Catholic social doctrine. Salazar attempted to prevent the rise of National Socialism in Portugal but also he banned Portugal's National Syndicalists, a true Fascist party, for being, in his words, a "Pagan" and "Totalitarian" party. Salazar's own party, the National Union, was formed to support the regime itself. Salazar relied on the secret Gestapo-modeled police (PVDE – Polícia de Vigilância e Defesa do Estado) for fighting the communists and other political movements that opposed the regime.

Salazar developed the New State. The basis of his regime was a platform of stability. Salazar's early reforms allowed financial stability and therefore economic growth. After the chaotic years of the
Portuguese First Republic (1910–1926) when not even public order was achieved, this looked like an impressive breakthrough to most of the population. From 1950 until Salazar's death, Portugal saw its GDP per capita rise at an average rate of 5.66% per year. This made it the fastest growing economy in Europe. Financial stability was Salazar's highest priority. That’s why he achieved then his height in popularity. This transfiguration of Portugal was then known as "A Lição de Salazar" - Salazar's Lesson.
During World War II Salazar steered Portugal down a middle path, but nevertheless provided aid to the Allies, although he maintained the relationships with Axis countries too. Salazar perfectly acted between two fires, he saved Portugal neutrality and avoided the big ravage of World War II.

Salazar died in
Lisbon on July 27, 1970. Tens of thousands, possibly many more, paid their last respects to their dictator at the funeral in his hometown Santa Comba.



Nuno Álvares Pereira


Nuno Álvares Pereira nasceu em Paços do Bonjardim, Cernache do Bonjardim perto de Sertã. Seu pai foi D. Álvaro Gonçalves Pereira, Prior do Crato e de Iria Gonçalves do Carvalhal. Seu avô era Dom Gonçalo (Gonçalves) Pereira, 97, Arcebispo de Braga (1326-1349) por Teresa Peres Vilarinho. Ele tinha 32 irmãos e descendentes da nobreza mais antiga Português e galego.

Nuno começou a carreira militar muito cedo. Ele estava no exército quando tinha apenas 13 anos, em 1373, e ajudou a impedir uma invasão castelhana. No entanto, segundo suas próprias palavras, suas primeiras campanhas militares não eram mais que escaramuças nas fronteiras de Portugal. Ele era um homem impetuoso e corajoso jovem que logo se mostrou ser um excelente líder.

Mais tarde, quando o rei Fernando I de Portugal morreu em 1383, com nenhum herdeiro Beatrice além de casada com o rei João I de Castela, a independência Português foi novamente muito frágil. Nuno foi um dos primeiros nobres a apoiar o pedido do rei D. Fernando, irmão de João, Mestre de Avis ao trono. Verdade que João era filho natural de Peter I de Portugal, mas, como muitos outros, foi uma opção melhor do que a perda de independência. Depois de sua primeira vitória sobre os castelhanos na batalha dos Atoleiros (Abril 1384), João de Aviz nomeado Nuno Álvares Pereira Protector e 2 Condestável de Portugal (Condestável do Reino), na prática, comandante supremo dos exércitos de Portugal e 3 º Conde de Ourém. Ele tinha apenas 23 anos.

Em abril de 1385, João de Aviz foi reconhecido e aceito como rei pela assembléia reino (as Cortes) como João I. Esta posição forte Português para a independência provocou uma invasão do país por Juan I de Castela, disposto a defender os direitos da mulher para o trono. Nuno Álvares Pereira, envolvido em uma perseguição contra as cidades leais a Castela, localizadas principalmente no Norte do país. Em agosto, ele foi o mentor do Português vitória na Batalha de Aljubarrota, após o qual a ameaça de anexação acabou.

Não querendo dar ao quarto inimigo a manobra, D. João I e seu general supremo invadiram várias cidades castelhano e continuou a olhar para fora para Juan I de Castela, até sua morte em 1390. O final de paz e ao reconhecimento de Castela só veio mais tarde a 30 de outubro de 1411, com a assinatura do Tratado de Ayton-Segovia.

Após a morte de sua mulher, ele tornou-se carmelita (entrou na Ordem em 1423), no Convento do Carmo (Lisboa) que tinha fundado em cumprimento de um voto, e tomou o nome de Frei Nuno de Santa Maria (em Português: Irmão Nuno de Santa Maria). Lá ele viveu até sua morte no domingo de Páscoa de 1431. Ele era conhecido por sua oração, sua prática de penitência e de sua filial devoção à Mãe de Deus.


Nuno foi beatificado em 23 de janeiro de 1918, por Pope Benedict XV.
Ele tinha sido o ponto de ser canonizado por decreto em 1940 por Pope Pius XII.
Em 3 de julho de 2008, Pope Benedict XVI assinou dois decretos, em Roma, promulga as virtudes heróicas do Nuno e da autenticidade de um milagre que já tinha sido previamente confirmada como tal por comissões médicas e teológicas. Por este ato, o papa oficialmente canonizado São Frei Nuno de Santa Maria Álvares Pereira. A celebração pública de sua canonização ocorreu em 26 de abril de 2009, em Saint Peter's Square, na Cidade do Vaticano. Festa de São Nuno's Day foi fixado universalmente no calendário romano em 6 de novembro.

Nuno Álvares Pereira was born in Paços do Bonjardim, Cernache do Bonjardim near Sertã, central Portugal. His father was Dom Álvaro Gonçalves Pereira, Prior of Crato and Iria Gonçalves do Carvalhal. His grandfather was Dom Gonçalo (Gonçalves) Pereira, 97th Archbishop of Braga (1326–1349) by Teresa Peres Vilarinho. He had 32 siblings and descended from the oldest Portuguese and Galician nobility.

Nuno started a military career very early. He was in the army when he was only 13, in 1373, and helped stopping a Castilian invasion. However, according to his own words, his first military campaigns were no more than skirmishes on the borders of Portugal. He was an impetuous and brave young man who soon showed himself to be an excellent leader.

Later on, when king Fernando I of Portugal died in 1383, with no heir besides Beatrice married to king John I of Castile, the Portuguese independence was again very fragile. Nuno was one of the first nobles to support the claim of king Fernando's brother John, Master of Aviz to the throne. True that John was a natural son of Peter I of Portugal, but, like many others, it was a better option than the loss of independence. After his first victory over the Castilians, in the Battle of Atoleiros (April 1384), João of Aviz named Nuno Álvares Pereira Protector and 2nd Constable of Portugal (Condestável do Reino), in practice supreme commander of Portugal’s armies and 3rd Count de Ourém. He was only 23 years old.

In April 1385, João of Aviz was recognized and accepted as king by the kingdom assembly (the Cortes) as John I. This strong Portuguese position for independence triggered an invasion of the country by Juan I of Castile, willing to defend his wife's rights to the throne. Nuno Álvares Pereira engaged in a pursuit against the cities loyal to the Castilians, namely in the North of the country. In August, he was the mastermind of the Portuguese victory in the Battle of Aljubarrota, after which the threat of annexation was over.

Not wanting to give the enemy room to manoeuvre, John I and his supreme general raided several Castilian towns and continued to watch out for Juan I of Castile, until his death in 1390. The final peace and the recognition from Castile came only later on October 30, 1411, with the signature of the Treaty of Ayton-Segovia.

After the death of his wife, he became a Carmelite (he joined the Order in 1423) at the Carmo Convent (Lisbon) which he had founded in fulfilment of a vow, and took the name of Friar Nuno of Saint Mary (in Portuguese: Irmão Nuno de Santa Maria). There he lived until his death on Easter Sunday of 1431. He was noted for his prayer, his practise of penance and his filial devotion to the Mother of God.

Nuno was beatified on January 23, 1918, by Pope Benedict XV.
He had been on the point of being canonized by decree in 1940 by Pope Pius XII.
On July 3, 2008, Pope Benedict XVI signed two decrees in Rome, promulgating the heroic virtues of Nuno and the authenticity of a miracle that had already been previously confirmed as such by medical and theological Commissions.By this act, the Pope formally canonised Saint Friar Nuno de Santa Maria Álvares Pereira. The public celebration of his canonisation took place on April 26, 2009 in Saint Peter's Square in the Vatican City. Saint Nuno's Feast Day has been fixed universally in the Roman Calendar on November 6.

João César Monteiro



João César Monteiro

João César Monteiro das Neves (Figueira da Foz, 2 de Fevereiro de 1939 — Lisboa, 3 de Fevereiro de 2003) foi um cineasta português. Integrou o grupo de jovens realizadores que se lançaram no movimento do Novo Cinema. Irreverente e imprevisível, fez-se notar como crítico mordaz de cinema nos anos sessenta.

Prossegue a tradição iniciada por Manoel de Oliveira (Acto da Primavera) ao introduzir no cinema português de ficção o conceito de antropologia visual — Veredas e Silvestre (filme) —, tradição amplamente explorada no documentário por outros cineastas portugueses como António Campos, António Reis, Ricardo Costa, Noémia Delgado ou, mais tarde e noutro registo, Pedro Costa.
Segue um percurso original que lhe facilita o reconhecimento internacional. Várias das suas obras são representadas e premiadas em festivais internacionais como o Festival de Cannes e o Festival de Veneza (Leão de Prata: Recordações da Casa Amarela).

Biografia

Pertence a uma família da burguesia rural, anti-clerical e anti-salazarista. Aos quinze anos, para prosseguir os estudos liceais, transfere-se com a família para Lisboa, a "capital do Império".
É dos poucos cineastas associados ao movimento do novo cinema que não prossegue estudos universitários. A propósito, o seu alter-ego, no filme Fragmentos de um Filme Esmola (1973), explica-se assim: «A escola é a retrete cultural do opressor».
Começa a trabalhar como assistente de realização de Perdigão Queiroga. Em 1963, graças a uma bolsa da Fundação Calouste Gulbenkian, vai para a Grã-Bretanha estudar na London School of Film Technique. De volta a Portugal, em 1965, inicia a rodagem do que viria a ser a sua primeira obra: Quem espera por sapatos de defunto morre descalço. O filme só será concluído cinco anos depois, como média-metragem.
A sua obra, polémica e dificilmente classificável, caracteriza-se pelo lirismo, em forma de filmes-poema. A sua veia satírica como realizador tem sido objecto de estudo para portugueses e estrangeiros, críticos e académicos. João César Monteiro, que tem sérios detractores, é conhecido como um dos mais importantes realizadores portugueses.

Filmografia

Longas-metragens

Fragmentos de Um Filme Esmola, A Sagrada Família (A Sagrada Família - 1972)
Que Farei Eu com Esta Espada? (1975)
Veredas (1978)
Silvestre (1982)
À Flor do Mar (1986)
Recordações da Casa Amarela (1989)
O Último Mergulho (1992)
A Comédia de Deus (1995)
Le Bassin de John Wayne (1997)
As Bodas de Deus (1999)
Branca de Neve (2000)
Vai e Vem (2003)

Curtas e médias-metragens

Quem Espera por Sapatos de Defunto Morre Descalço (1971)
Sophia de Mello Breyner Andresen (filme) - 1972
Amor de Mãe (1975)
O Amor das Três Romãs (1979)
Os Dois Soldados (1979)
O Rico e o Pobre (1979)
O Bestiário (1995)
Lettera Amorosa (1995)
Passeio com Johnny Guitar (1995)

Como produtor

Quem Espera por Sapatos de Defunto Morre Descalço (1971)
O Amor das Três Romãs (1979)
À Flor do Mar (1986)

Como actor

Vai e Vem (2003)
As Bodas de Deus (1999)
Le Bassin de J.W. (1997)
A Comédia de Deus (1995)
O Bestiário ou o Cortejo de Orpheu (1995)
Lettera Amorosa (1995)
Passeio com Johnny Guitar (1995)
Rosa Negra, de Margarida Gil (1992)
Paroles, de Anne Benhaïem (1992)
Conserva Acabada (1990)
Recordações da Casa Amarela (1989)
Relação Fiel e Verdadeira, de Margarida Gil (1989)
Doc's Kingdom, de Robert Kramer (1987)
À Flor do Mar (1986)
A Estrangeira, de João Mário Grilo (1983)
Amor de Perdição, de Manoel de Oliveira (1979)

Livros

Corpo Submerso (1959)
Morituri te Salutant (1974)
Le Bassin de John Wayne (1998)
As Bodas de Deus (1998)
Uma Semana Noutra Cidade (1999)

João César Monteiro iniciou-se no cinema em 1961 como assistente de produção de Perdigão Queiroga no fime O Milionário. Dois anos depois rumou a Londres com uma bolsa da Fundação Calouste Gulbenkian para frequentar a London School of Film Technique. Regressado a Portugal realiza filmes publicitários e dedica-se à crítica cinematográfica.

Estreia-se como realizador em 1969 com o documentário Sophia de Mello Breyner Andresen (que só será exibido três anos depois), em que faz dá provas duma estética poética que combina na perfeição com o ambiente literário da obra da escritora.
Quem Espera por Sapatos de Defunto Morre Descalço (1970) é uma curta- metragem sobre jovens intelectuais na Lisboa do princípio da década, seguindo-se-lhe o primeiro filme de fundo: Fragmentos de um Filme-Esmola: A Sagrada Família (1973), um dos projectos emanados do Centro Português de Cinema, organismo criado por cineastas do chamado "cinema novo" e subsidiado pela Fundação Calouste Gulbenkian. Nele se revelam já algumas das coordenadas da obra futura de João César Monteiro, nomeadamente um pendor literário algo surrealizante: o filme tem como base textos de autores tão díspares como Ésquilo, James Joyce, Francis Ponge e André Breton.
Um ano depois da Revolução de 25 de Abril de 1974 realiza a longa-metragem Que Farei Eu com esta Espada?, que, embora eivada de referências à situação política então vivida, se distingue de filmes contemporâneos pela carga simbólica (surge mesmo Nosferatu, o vampiro de Murnau) de que faz rodear imagens de manifestações e de certa marginalidade lisboeta.
Com Veredas (1977) inicia uma fase de abordagem de lendas e contos da mitologia popular portuguesa, a que dará sequência numa série da Rádio Televisão Portuguesa, intitulada precisamente "Contos Tradicionais Portugueses" (1979), para a qual roda O Amor das Três Romãs, Os Dois Soldados e O Rico e o Pobre. Silvestre (1982) é ainda a adaptação dum conto tradicional, ambientado no séc. XV, e marca a estreia em cinema da que se viria a tornar uma das mais internacionais actrizes portuguesas: Maria de Medeiros.
O próprio João César Monteiro começa a ganhar alguma projecção internacional, o que se reflecte na presença dum elenco internacional (encabeçado por Laura Morante) no seu filme seguinte, À Flor do Mar (1986).
O maior destaque internacional de João César Monteiro surgirá com Recordações da Casa Amarela (1989), vencedor do Leão de Prata do Festival de Veneza, em que faz nascer no écran a figura de João de Deus, seu alter-ego, que marcará presença em futuros filmes. Não o retomará em O Último Mergulho (1991), que filma para a série "Os Quatro Elementos" da RTP, nem nas curtas-metragens O bestiário e Lettera Amorosa, ambas de 1995, mas fá-lo-á reaparecer em dois outros trabalhos de 1995: a curta-metragem Passeio com Johnny Guitar e A Comédia de Deus. O seu estilo vai-se tornando cada vez mais abstracto, com planos largos e frequentemente insólitos e um erotismo usado de forma provocadora.
São estas também as características de Le Bassin de John Wayne (1997) e As Bodas de Deus (1999), pelos quais perpassa uma crítica corrosiva ao modelo da sociedade ocidental, baseado na luta pelo poder e pelo dinheiro.
No ano 2000 filma o que será o seu filme mais polémico, Branca de Neve, que, aquando a estreia, reacenderá o debate sobre a atribuição de subsídios a obras cinematográficas que atraem poucos espectadores. No caso de Branca de Neve, a controvérsia era sobretudo motivado pelo facto de durante mais de metade do filme o écran estar a negro, ouvindo-se apenas as vozes de actores narrando a história, opção justificada pelo realizador pelo facto de as crianças a conhecerem essencialmente contada e não visualizada. João César Monteiro insurgia-se também contra a dependência dos espectadores portugueses de modelos narrativos convencionais, derivados duma estética televisiva que nada tinha a ver, na sua concepção, com a criatividade que devia exigir-se do cinema.